کتاب دیوار

در آن سویِ آخرین نگاه، جایی که دیوارِ ترس و نیستی قد علم کرده بود، مردی ایستاده بود، نه با وحشت، که با پذیرشی سرد. ایو، در آخرین ساعاتِ بودن، نه گناهکار بود و نه بی‌گناه؛ او صرفاً «بود». و در این بودنِ عریان، آزادیِ محض را یافت، آزادی‌ای که نه از انتخابِ عمل، که از رهایی از هرگونه اجبار ناشی می‌شد. دیگر نه گذشته بود و نه آینده؛ فقط اکنونِ ابدی، که در آن، تمامِ تلاش‌ها برای یافتنِ معنا، به ورطه‌ی پوچی سقوط می‌کرد. اما در همین لحظه‌یِ انتهایِ همه چیز، شاید، درکِ تلخِ واقعیت، خود، نوعی رهایی بود. دیواری که تا ابد او را از جهان جدا می‌کرد، در حقیقت، دری بود به سویِ فهمِ حقیقیِ وجود.