کتاب شب های روشن

شهر در سکوت فرو رفته بود، چراغ‌های خیابان می‌سوختند و انعکاسشان روی سنگفرش‌های خیس می‌لرزید.

مرد، باز هم تنها قدم می‌زد؛ مثل هر شب که در پی رؤیایی ناپیدا به خیابان‌ها پناه می‌برد.

اما آن شب، صدایی آرام از پشت سرش برخاست، و زندگی‌اش در چهار شب تغییر کرد.

ناستنکا، با چشمانی پر از امید و اندوه، وارد داستان شد؛ مثل نوری که ناگهان تاریکی را شکاف می‌دهد.

میان‌شان گفت‌وگوهایی شکل گرفت، از رؤیاها، از عشق، از ترسِ فراموش‌شدن.

هر لحظه، میان خیال و واقعیت، نوری بود که زود خاموش می‌شد.

راوی احساس کرد نخستین‌بار در زندگی می‌بیند، نه با چشم، بلکه با دل.

اما صبحِ پنجم، عشق ناستنکا به دیگری بازگشت و شب‌های روشن برای مرد به شب‌های خاموش بدل شد.

او باقی عمرش را با آن خاطره زیست؛ خاطره‌ای که درخشید و سوخت.

داستایوفسکی می‌گوید: گاهی یک لبخند، برای همیشه می‌ماند، حتی اگر دیگر تکرار نشود.