کتاب سقوط

“آن شب، باران بی‌امان می‌بارید، مثل اشک‌های ناتوانی که بر گونه‌های شهر جاری بود. من، ژان-باتیست کلمانس، وکیلی که زمانی مدافع عدالت بودم، خودم را در اعماق جهنمِ وجودم یافتم. صدای فریاد دختری که در رودخانه سن غرق می‌شد، هنوز در گوشم زنگ می‌زد. و من… من فقط ایستادم و نگاه کردم. چه کسی می‌تواند مرا قضاوت کند؟ من خود، بزرگترین قاضیِ ناتوانیِ بشریت هستم. آن شب، من نه تنها به آن دختر، که به تمامِ انسانیتِ دروغینِ خودم پشت کردم. سقوط من، سقوطِ یک وکیل نبود، سقوطِ یک ایده‌آل بود، سقوطِ نقابی بود که بر چهره داشتم. حالا، اینجا، در این کافه تاریک، من اعتراف می‌کنم. اعتراف می‌کنم که همه ما، در درونمان، قاضیانی هستیم که خود را به صندلیِ اعتراف می‌آوریم.”