کتاب کالیگولا

در تالارهای باشکوهی که روزی نماد قدرت بودند، اکنون پژواک جنون طنین‌انداز است. امپراتوری که زمانی با اقتدار حکومت می‌کرد، اکنون در گرداب پوچی و بی‌رحمی فرو رفته است. چشمانش، که زمانی درخشش قدرت داشت، اکنون بازتابی از خلأیی عمیق است. او، که خود را با خدایان برابر می‌پندارد، در جستجوی معنایی گمشده، به هر عمل هولناکی دست می‌زند. اما این شورش، نه علیه دشمنان خارجی، که علیه خودِ هستی است؛ علیه این حقیقت تلخ که جهان، بی‌تفاوت و بی‌معناست. در این میان، کسانی که در اطراف او هستند، قربانیان خاموش این بازی مرگبار می‌شوند، در حالی که او همچنان در جستجوی «ماه» و «خوشبختی» که هرگز نخواهد یافت، پیش می‌رود.