کتاب به دنبال ماه

«شب آروم بود… و ببر روی تپه نشسته بود، به ماه خیره.

ماه مثل آینه‌ای بود؛ بزرگ، ساکت، مهربون.

ببر گفت: “گاهی حس می‌کنم از همون نوری ساخته شدم که از تو می‌تابه.”

ماه لبخند زد، یا شاید فقط بیشتر درخشید، نمی‌دونم.

“شاید راست می‌گی… چون هر کسی یه تکه از منو درون خودش داره، وقتی خودش رو باور کنه، اون تکه شروع به درخشیدن می‌کنه.”

ببر سکوت کرد.

باد آرام از میان برگ‌ها گذشت، صدای خسته‌ی زمین شنیده می‌شد.

در اون لحظه فهمید که برای پیدا کردن ماه، لازم نیست به آسمون نگاه کنه… بلکه باید درون خودش رو ببینه.»