کتاب دختر پرتقالی

“یادش بخیر… آن دختر پرتقالی با خنده‌هایش که مثل آفتاب بعد از باران بود. هر بار که می‌دیدمش، انگار دنیایی تازه با رنگ‌های زنده‌تر به رویم گشوده می‌شد. چشمانش، به وسعت آسمان پر از ستاره، رازهای شیرینی را در خود داشت. او بود که به من آموخت حتی در دلِ سیاه‌ترین روزها، می‌توان نوری یافت؛ نوری که از امید می‌تابد. حالا، پدرم در این بستر سرد، نفس‌هایش به شماره افتاده و من، در کنارش، باز هم تصویر او را می‌بینم. دختر پرتقالی، که شاید تنها در خیال من وجود داشت، نمادی بود از تمام زیبایی‌هایی که زندگی به من بخشیده بود. و او به من یاد داد که حتی وقتی پایانی در پیش است، عشقی که در قلبمان زنده است، جاودانه می‌ماند. این همان جادوی زندگی بود که او به من هدیه داد، جادویی که شاید در آخرین نفس‌های پدرم نیز، حضور داشته باشد.”