کتاب گوشه نشینان آلتونا

«آلتونا مثل قابی یخ‌زده دورم کشیده؛ انگار سال‌هاست هیچ چیزی در من تکون نخورده.

کسی نمی‌فهمه سکوت چه‌جوری آدم رو از درون می‌جَوَد، مثل خوره‌ای که اسم نداره.

هر قدمی که به سمت گذشته برمی‌دارم، انگار دوباره صدای جنگ، شکستن‌ها و فریادهایی که قرار بود فراموش بشن، زنده می‌شن.

آدم بعضی وقت‌ها از ترس اینکه جهان بیرون نابودش کنه، خودش رو زندانی می‌کنه…

اما بعد می‌فهمه زندان واقعی همون چیزی بوده که با خودش حمل می‌کرده.

حالا همه دورم جمع شدن که نجاتم بدن، اما کسی نمی‌دونه درد من از کجا شروع شد.

من فقط می‌دونم هیچ‌کس بی‌گناه نیست؛ حتی اون‌هایی که فکر می‌کنند فقط تماشاچی بودن.

شاید وقتشه در اتاق رو باز کنم… یا شاید باز کردنش فقط زخم‌ها رو تیزتر کنه.»