کتاب نمی توانی به من آسیب بزنی

“عضله‌هایش فریاد می‌زدند، ریه‌هایش در آتش می‌سوخت و هر ضربان قلبش، طنینی از درد بود. در دل آن تاریکی بی‌انتها، جایی که حتی اراده هم به لرزه می‌افتاد، صدای درونی‌اش زمزمه کرد: ‘بس است. دیگر نمی‌توانی. تسلیم شو.’ اما گاگینز، سال‌ها بود که این صدا را آموخته بود. صدایی که در اعماق وجودش، از دلِ دردها و سختی‌ها، جوانه زده بود. او به آن صدای تسلیم‌ناپذیر گوش داد: ‘تو قوی‌تر از این حرف‌هایی. این درد، گذراست. هدف تو، آن سوی این رنج است.’ با هر نفس، آدرنالین در رگ‌هایش جاری می‌شد. او دیگر نه به درد، که به قدرتِ درونیِ نهفته در دلِ آن درد، فکر می‌کرد. این مبارزه، نه فقط با جسم، که با ذهن بود؛ ذهنی که او فرمانروای بی‌چون و چرای آن بود. و او، فرمانروایی خسته اما تسلیم‌ناپذیر بود.”