کتاب کوری

بالاخره چراغ سبز روشن شد و ماشين ها باشتاب به حركت درامدند؛ اما از قرار معلوم، همة آنها عجله اى براى رفتن نداشتند. ماشينى كه درصف جلوى لاين وسط خيابان ايستاده بود، از جايش تكان نمى خورد؛ احتمالاً دچار مشكل فنى شده بود؛ مثلاً پدال گازش در رفته بود، دندهاش جا نمى رفت، جلوبندى اش مشكل پيدا كرده بود، ترمزش خالى شده بود، سيستم برقش ازكار افتاده بود يا اصلاً بنزين تمام كرده بود. اولين بار نبود كه جنين اتفاقاتى وسط خيابان مى افتاد. گروه بعدى عابران پياده كه كنار خيابان جمع شده اند، راننده ماشين متوقف شده رامى بينندكه از پشت شيشه، دست هايش راتكان مى دهد ودر همان حال، ماشين هاى پشت سر ديوانه وار بوق مى زنند. بعضى از رانندگان پياده شده اند تا ماشين متوقف شده را هُل دهند وبه يك سمت خيابان ببرند تاراه بازشود. آنها با خشم و عصبانيت به شيشه هاى بسته ماشين مشت مى كوبند. مردى كه داخل ماشين نشسته، سرش را به اين طرف وآن طرف مى چرخاند و ظاهراً سعى دارد با فرياد چيزى به أنها بفهماند.
از حركت لب هايش اين طور به نظر مى رسدكه چيزى راتكرار مى كند؛ نه يك كلمه، بلكه سه تا. بالاخره يكى در ماشين راباز مى كند و معلوم مى شودكه مى گويد من كور شدم!.