کتاب گوژپشت نتردام

«و در آن شب، هنگامی که سایه‌ها بر فراز شهر سنگینی می‌کردند و سکوت حکمفرما بود، کوزیمودو در برج ناقوس کلیسا ایستاده بود. باد سردی زوزه‌کشان از میان پنجره‌های بلند کلیسا عبور می‌کرد و صدای زنگ‌های غول‌پیکر را با خود می‌آورد. چشمان او، که از دنیای بیرون خود را پنهان کرده بود، به نقطه کوچکی در پایین، در میان جمعیت انبوه، خیره مانده بود. جایی که نوری ضعیف از پنجره‌ای می‌تابید و او می‌دانست که آنجا، اسمرالدا تنها و بی‌کس است. قلبی که سال‌ها در قفسه‌ای تاریک پنهان شده بود، در این لحظه به شدت برای او می‌تپید. صدای ناقوس‌ها دیگر برایش آزاردهنده نبود؛ انگار که در دلشان، نوایی غم‌انگیز و آشنا برای تنهایی و عشق او سر می‌دادند. او حس می‌کرد که دنیا از بالا، از میان این برج‌های سنگی، بسیار متفاوت به نظر می‌رسد؛ دنیایی پر از درد و زیبایی، عشق و تنهایی، که او در آن سهمی جز نظاره نداشت. کاش می‌شد این همه تنهایی را با یک فریاد خاموش کرد. اما فریاد او، تنها پژواک در دل سنگ‌های کلیسا بود.»