کتاب مدرسه ی افسانه ای (دنیای بدون شاهزاده)

“شمشیر سرد در دستانش سنگینی می‌کرد، اما نه از جنس فلز، که از جنس اطمینان. در میدان تمرین، جایی که صدای برخورد فولاد با فولاد و فریادهای بلند، فضا را پر کرده بود، او با تمام وجود می‌جنگید. نیازی به شاهزاده‌ای سوار بر اسب سفید نبود؛ او خود اسب و سوار بود. نیازی به نجات‌دهنده‌ای نبود؛ او خود ناجی خویش بود. در هر حرکت، در هر دفاع و حمله، قدرتی تازه در رگ‌هایش جاری می‌شد؛ قدرتی که از باور به توانایی‌های خودش سرچشمه می‌گرفت. او فهمیده بود که داستان‌های کهن، اگرچه زیبا، اما تمام حقیقت نبودند. قهرمانان واقعی، کسانی بودند که خودشان سرنوشتشان را می‌نوشتند، نه کسانی که منتظر پایان خوشِ از پیش تعیین‌شده بودند. و او، مصمم بود که داستان خودش را، با دستان خودش، رقم بزند.”