کتاب بابک خرمدین

“باد سردی که از دامنه‌های سبلان می‌وزید، پیراهن خونین بابک را به رقص درآورده بود. چشمانش، که زمانی برق نبرد و فتح در آن‌ها می‌درخشید، اکنون با نوری متفاوت می‌سوخت؛ نوری از استقامت بی‌انتها. او در میان انبوه سپاه دشمن، تنها ایستاده بود، اما شکست‌ناپذیر. هر تازیانه‌ای که بر تنش فرود می‌آمد، نه فریاد درد، که سرودی از وطن بود. ‘شما جسمم را می‌گیرید، اما روحی را که برای ایران دمیده‌ام، هرگز.’ زمزمه کرد. لبخندی تلخ اما پر غرور بر لبانش نشست؛ لبخندی که می‌گفت: ‘من بابکم، فرزند ایران، و تا آخرین نفس، آزاد خواهم زیست.’ حتی در این لحظات تاریک، او نماد ایستادگی بود، داغی که بر دل تاریخ حک شد.”