کتاب فرزند سرنوشت

“درست در اوج قله بود که زمین زیر پایش لرزید. تمام آن سال‌ها، تمام آن سختی‌ها، تمام آن لبخندهایی که به زور بر صورتش می‌نشاند، انگار هیچ بود. انگار تمام مسیر را به بیراهه رفته بود. نگاهش به افق خیره ماند، اما دیگر آن افق پر از امید نبود؛ سیاهی بود و پوچی. دستانش که روزی کلید فتح دنیا بودند، حالا سرد و بی‌رمق روی زانوهایش افتاده بودند. ‘پس همه اینها برای چه بود؟’ این سوال، مثل خوره به جانش افتاده بود و آرامشش را ربوده بود. گویی سرنوشت، با لبخندی مرموز، او را تا اینجا کشانده بود تا تنها، عظمتِ بازیِ خودش را به رخ بکشد. اما هنوز… هنوز پایان کار نبود. شاید این قعر دره، آغازی دیگر بود.”