کتاب ویس های ارسال نشده

«دکمه‌ی ضبط رو زدم، صدام کمی لرزید. گفتم: “سلام… خوبی؟ راستش رو بخوای، یه ویس دیگه فرستادم، ولی دوباره پاکش کردم.”

توی گوشیم پوشه‌ی «ویس‌های نفرستاده» پر بود از صداهای نیمه‌کاره‌ی من.

هر کدومشون یه داستانی داشتن؛ یه اعتراف، یه دل‌تنگی، یه سؤال بی‌پاسخ.

این‌که چرا هیچ‌وقت نفرستادمشون؟ شاید چون اون موقع، یا تو نبودی، یا من جرأتش رو نداشتم.

آکیرا توی کتابش نوشته: “بعضی پیام‌ها نباید فرستاده بشن؛ چون وقتی فرستاده می‌شن، دیگه اون پیامِ نگفته نیستن، یه اعترافِ ناخواسته می‌شن.”

و من همیشه همین رو بهونه می‌کردم.

ولی شاید حق با اون بود که می‌گفت: “این ویس‌ها، واقعاً برای کس دیگه‌ای نبودن. این‌ها رو برای خودمون ضبط می‌کردیم تا شاید بتونیم حرف‌هامون رو توی آینه بشنویم.”

امشب، شاید وقتش باشه یکی از همین ویس‌ها رو… برای خودم نگه دارم.»