کتاب دن کیشوت

“با دیدن آن هیولاهای عظیم‌الجثه که دست‌هایشان را به سوی آسمان دراز کرده بودند، قلب دن کیشوت به تپش افتاد. ‘خدای من! این همان غول‌های بدنهادی است که برادرم از آن‌ها سخن می‌گفت!’ فریاد کشید و شمشیرش را از نیام کشید. سانچو پانزا، با چشمانی گرد شده، تلاش می‌کرد تا واقعیت را به او بفهماند: ‘قربان، این‌ها فقط آسیاب بادی هستند!’ اما دن کیشوت، غرق در دنیای خیالات خود، تنها صدای انتقام و عدالت را می‌شنید. با تمام توان، نیزه خود را به سمت یکی از غول‌ها پرتاب کرد. ضربه، نه به دشمن، که به تیغه چرخنده آسیاب خورد و شوالیه نگون‌بخت، همراه با اسبش، به روی زمین غلتید. اما حتی در این لحظه، لبخندی از رضایت بر لبانش بود: ‘این پیروزی، آغاز راه ماست!’”