کتاب بازی درمانی

«وقتی بچه‌ها بازی می‌کنند، انگار که دنیای خودشان را می‌سازند؛ دنیایی که در آن می‌توانند هر نقشی را ایفا کنند، هر احساسی را بیان کنند، و هر مشکلی را از نو تجربه کنند.

ملیا لاوین در کتابش می‌نویسد: “بازی، زبان ناگفته‌ی روح کودک است.”

این کتاب به ما یاد می‌دهد که چطور با گوش دادن به این زبان، می‌توانیم دنیا را از نگاه آن‌ها ببینیم.

مثلاً، وقتی کودکی با عروسک‌هایش نمایشی را بازی می‌کند، در حقیقت در حال پردازش ترس‌ها، شادی‌ها و آرزوهایش است.

استفاده از رنگ‌ها، صداها، و حتی سکوت در بازی، همگی پیام‌هایی هستند که کودک برای ما می‌فرستد.

در بازی درمانی، ما فقط ناظر نیستیم، بلکه همراه می‌شویم؛ فضایی امن می‌سازیم که کودک احساس کند دیده و شنیده می‌شود.

اینجاست که متوجه می‌شیم، چرا بازی اینقدر مهمه.

بازی نه فقط یک سرگرمی، بلکه کلید درک و شفای درون کودکان است.»