کتاب مدرسه ی افسانه ای (ملکه ی تاریکی)

“شب، ردای سیاه خود را بر فراز قلعه گسترده بود و تنها نور نقره‌ای ماه، بر چهره‌ی سنگی مجسمه‌ها می‌تابید. ملکه، دست بر نرده‌ی سرد بالکن قلعه، به تاریکیِ بی‌پایانِ جنگل و دشت‌های سوخته‌ی زیر نگاه می‌کرد. هر سایه، یادآور شکستی بود و هر نسیم، نجواگر خشم دشمنان. قدرت، بار سنگینی بود که بر شانه‌های ظریفش احساس می‌شد؛ بارِ هدایت مردمی درمانده و حفظ بقایای قلمروی رو به زوال. او نه یک قربانی، که یک جنگجو بود؛ زنی که از دل تاریکی برخاسته بود تا با شمشیر اراده و جادوی نهفته در درونش، راهی به سوی نور بیابد. چشمانش، که بازتاب ستاره‌های دوردست بود، اراده‌ای پولادین را نشان می‌داد. او آماده بود تا با هر آنچه در توان دارد، برای بازگرداندن امید و روشنایی بجنگد، حتی اگر مجبور باشد خود، در قلب تاریکی‌ها قدم بگذارد.”