کتاب گربه ای که ارامش یاد داد

گربه، خسته از روزهای پرهیاهو، در سکوت نشسته بود و به آسمان نگاه می‌کرد.

راهب کنارش آمد و گفت: «گاهی برای شنیدن پاسخ، باید اول آرام شد.»

گربه پرسید: «چطور آرام شوم وقتی ذهنم این‌قدر شلوغ است؟»

راهب با لبخند گفت: «ذهن تو مثل برکه‌ای است که سنگ در آن افتاده. اگر دست از تکان‌دادنش برداری، خودش آرام می‌شود.»

گربه نفس عمیقی کشید و برای اولین بار، فقط… نگاه کرد.

به برگ‌هایی که می‌افتادند، به نوری که روی زمین می‌رقصید، به سکوتی که انگار حرف می‌زد.

راهب ادامه داد: «آرامش چیزی نیست که پیدا کنی؛ چیزی است که درونت رشد می‌کند.»

گربه کم‌کم فهمید منظورش چیست؛ انگار هیچ چیز تغییر نکرده بود، اما او تغییر کرده بود.

در دل همان لحظهٔ ساده، نسیمی ملایم عبور کرد و دلش روشن شد.

و از آن روز فهمید: آرامش یک مقصد نیست، راهی است که قدم‌به‌قدم باید رفت.