کتاب کودک سنگی

مجسمه همان‌جا ایستاده بود؛ بی‌حرکت، سرد و خاموش.
اما انگار نگاهش می‌کرد… انگار نفس می‌کشید.
باد از میان درخت‌ها رد شد و صدایی شبیه زمزمه در فضا پیچید.
یکی از بچه‌ها گفت: «فکر می‌کنید فقط یه افسانه‌ست؟»
هیچ‌کس جواب نداد.
همه به چهره سنگی خیره شده بودند؛ چهره‌ای که بیش از حد واقعی به نظر می‌رسید.
شاید سال‌ها پیش کسی اینجا ایستاده بود.
شاید هنوز هم چیزی از او باقی مانده بود.
در آن سکوت سنگین، فقط یک حس مشترک وجود داشت:
این ماجرا تازه شروع شده… و قرار نیست ساده تمام شود.
اما شروع دوباره همیشه آسان نیست.
گاهی باید یک سال کامل صبر کنی، سیصد و شصت و پنج روز،
تا بفهمی چرا زندگی‌ات این‌طور تغییر کرده.
شاید آلاسکا آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم دشمنم نباشد.
شاید فقط قرار است چیزی را به من یاد بدهد.