کتاب هیچ جا خونه نمیشه

“غروب بود و آسمان، رنگ‌های خاکستری و نارنجی را نقاشی می‌کرد. اینجا، در این شهر غریبه، هر خیابان، هر چهره، همه چیز بیگانه بود. انگار تکه‌ای از وجودم گم شده بود و من با تمام وجودم به دنبال آن می‌گشتم. حس می‌کردم هیچ کجا به اندازه‌ی خانه‌ی واقعی‌ام، جایی که خاطراتم در آن نفس می‌کشیدند، آرامش‌بخش نیست. اما شاید… شاید خانه چیزی بیشتر از چهاردیواری باشد. شاید خانه، جایی باشد که قلب تو آن را امن بداند، جایی که بتوانی خودت باشی، بدون ترس از قضاوت. در این غروب سرد، آرزو کردم بتوانم آن حسِ تعلق را دوباره پیدا کنم، حتی اگر معنی‌اش این باشد که باید برای ساختن خانه‌ی جدید، از نو شروع کنم.”