کتاب تنگسیر

در دلِ دشت‌هایِ سوزانِ تنگسیر، جایی که آفتابِ بی‌رحم، زمین را می‌شکافت و سایه‌ها، حکایتِ دردهایِ کهنه داشتند، زار محمد، مردی از جنسِ خاک و استقامت، دیگر تابِ تحملِ بارِ ستم را نداشت. سال‌ها سکوت، بغضِ گلویش را فشره بود، اما آن روز، دیوارِ سکوت فرو ریخت. تفنگِ کهنه‌اش را برداشت، نه برایِ نمایش، که برایِ عملی کردنِ فریادی که سال‌ها در سینه‌اش خفته بود. او دیگر نه برده بود و نه بازیچه‌یِ دستِ هیچ کس؛ او خود، طوفانی بود که از دلِ تنگسیر برمی‌خاست تا ریشه‌هایِ ظلم را بخشکاند. راهش، راهِ خون و درد بود، اما در دلِ این تاریکی، کورسویِ امیدی برایِ عدالت می‌درخشید.