کتاب کوری

همه‌چیز از آن‌جا شروع شد که مردی پشت فرمان، ناگهان در دریایی از سفیدی غرق شد.

هیچ درد و هیچ نشانه‌ای نبود؛ فقط سفیدی مطلق.

این کوریِ بی‌صدا، مثل شایعه‌ای مرموز، یکی‌یکی مردم را بلعید و شهر بزرگ را به زندانی تاریک تبدیل کرد.

در پناهگاهی متروک، انسان‌ها که بینایی‌شان را از دست داده بودند، کم‌کم انسانیتشان را هم گم کردند.

تنها یک زن، که عجیب‌تر از همه هنوز می‌دید، با دلی لرزان اما محکم تلاش می‌کرد مسیر گروهش را روشن نگه دارد.

او شاهد سقوط بود؛ سقوطی که نه از چشمان کور، بلکه از دل‌های کور برمی‌خاست.

در راهروها بوی ترس می‌پیچید و صداهای انسان‌هایی که برای بقا هر کاری می‌کردند، فضا را سنگین‌تر می‌کرد.

اما همان‌جا، میان آوار اخلاق و امید، جرقه‌هایی کوچک از مهربانی هنوز زنده بودند.

این زن، با شجاعتی تلخ، یادآوری می‌کند که حتی در تاریک‌ترین روزها، مسئولیت انسان بودن از کسی گرفته نمی‌شود.

«کوری» داستانی است درباره دیدن؛ دیدن حقیقتی که پشت چشمان باز هم ممکن است پنهان بماند.