کتاب مردی به نام اوه

“خانه ساکت بود، آنقدر ساکت که صدای تیک‌تاک ساعت دیواری هم مثل پتکی بر سرش فرود می‌آمد. همه چیز سر جای خودش بود، دقیقاً همان‌طور که سونیا دوست داشت. ولی حالا سونیا نبود. اوه به عکس روی میز خیره شد؛ لبخند سونیا، آن نور گرمی که همیشه در زندگی‌اش جاری بود. اوه دیگر نمی‌دانست چرا صبح‌ها از خواب بیدار می‌شود. نظم دنیایش، با رفتن او، در هم ریخته بود. ناگهان، صدای بلند خنده و همهمه از بیرون آمد. همسایه‌های جدید. اوه اخم کرد. این هیاهو، این بی‌نظمی، مزاحم آرامشِ تلخِ او بود. اما ته دلش، شاید، فقط شاید، ذره‌ای کنجکاوی جوانه زد. کنجکاوی برای فهمیدن اینکه این دنیای جدید، که دیگر نظمِ سونیا را نداشت، چه چیز دیگری برای عرضه داشت.”