کتاب روز ها در راه (دو جلدی)

«روز، مثل یک مهمان بی‌دعوت از راه می‌رسد و من هنوز نمی‌دانم باید برای آمدنش خوشحال باشم یا دلگیر.

گاهی فکر می‌کنم آدمی تمام عمرش دنبال جایی می‌گردد که نامش را “خانه” بگذارد، اما هر بار که نزدیک می‌شود، دیوارها کمی عقب‌تر می‌روند.

در این راهِ طولانی، تنها چیزی که نمی‌شود از آن گریخت، خودِ آدم است؛ همان سایه لجوجی که هیچ‌وقت خسته نمی‌شود.

زمان، با گام‌های آهسته‌اش، یادم می‌اندازد که هیچ چیز در این دنیا پایدار نمی‌ماند، حتی رنج.

اما عجیب است؛ در دل همین بی‌قراری، لحظه‌هایی پیدا می‌شود که جهان برای چند ثانیه روشن‌تر از همیشه می‌شود.

آدم از خودش می‌پرسد: نکند زندگی همین چند ثانیه‌های پراکنده باشد؟

گاهی دلم می‌خواهد از همه‌چیز فاصله بگیرم، از آدم‌ها، از خبرها، از صداهایی که تا عمق استخوان آدم را خسته می‌کنند.

با این‌همه، باز راه می‌افتم؛ چون می‌دانم اگر نروم، اگر جست‌وجو نکنم، چیزی از من کم می‌شود.

و شاید همین رفتن‌هاست که آدم را نگه می‌دارد، حتی وقتی امید کم‌رنگ‌تر از نور آخر روز است.»