کتاب دارالمجانین

در کوچه‌های تنگ و تاریک شهری که سایه‌ها بلندتر از حقیقت بودند، دیوانه‌خانه‌ای قرار داشت، اما شگفتا که مرز میان بیرون و درونش، گویی ناپدید شده بود. مردمی که خود را عاقل می‌پنداشتند، در پیِ سوداها و دسیسه‌هایی بودند که در برابرِ منطقِ دیوانگان، رنگ می‌باخت. اینجا، در دلِ این شهرِ پرهیاهو، دیوانگی، گاه نقابی بر چهره‌ی عقل بود و عقل، گاه، خود، قابی برای جنون. جمال‌زاده با قلمی آغشته به نیشخند، این نمایشِ گیج‌کننده را پیش چشم می‌کشد؛ جایی که طلبکار، طلبکارتر از طلبیده شده است و قاضی، خود در هزارتویِ جهل خویش گم. آیا دیوانگی، در پذیرفتنِ این پوچیِ آشکار، خود، نهایتِ عقل نیست؟