کتاب خدا همیشه هست

“سکوت اتاق سنگین بود و حس تنهایی، چون موجی سرد بر وجودش می‌نشست. انگار هیچ‌کس در این دنیا او را نمی‌دید و صدایش شنیده نمی‌شد. دست‌هایش را به دور خود حلقه کرد، گویی می‌خواست از سرمای درونش پناهی بیابد. ناگهان، خاطره‌ای در ذهنش جرقه زد؛ صدای آرام و پر از مهر مادری که می‌گفت: ‘فرزندم، تو هرگز تنها نیستی.’ این یادآوری، چون نسیمی روح‌نواز، بر دلش وزید. ‘درست است…’ با خود اندیشید، ‘حتی اگر تمام جهان مرا فراموش کنند، او هست. همان که آسمان‌ها و زمین را آفریده، همان که نفس کشیدن من به اراده اوست. همین حالا، در همین لحظه، حضورش را حس می‌کنم.’ این فکر، چون فانوسی در شب، تاریکی تنهایی‌اش را روشن کرد و آرامشی عمیق، جایگزین اضطرابش شد.”