کتاب افسانه عادی بودن

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که رنج را عادی جلوه می‌دهد.
خستگی مزمن، اضطراب دائمی و فشار روانی طبیعی فرض می‌شوند.
اما بدن و روان با این تعریف موافق نیستند.
بسیاری از آنچه بیماری می‌نامیم، پاسخ به شرایط ناسالم است.
کودکانی که دیده نمی‌شوند، بزرگسالان زخمی می‌شوند.
سیستم عصبی یاد می‌گیرد همیشه در حالت آماده‌باش بماند.
استرس مزمن آرام‌آرام بدن را فرسوده می‌کند.
آدم‌ها خودشان را مقصر می‌دانند.
در حالی که مسئله، فرد نیست.
محیط است که فشار می‌آورد.
جامعه‌ای که مکث را ضعف می‌داند.
احساس را سرکوب می‌کند.
و درد را نادیده می‌گیرد.
سلامت واقعی با تطبیق کورکورانه به دست نمی‌آید.
بلکه با دیدن حقیقت و بازگشت به خود.