مانگا باشگاه گوزن ها

«باد از لای شاخه‌ها می‌گذشت و صدای گوزن‌ها از دور می‌آمد. یوکا سرش را بالا گرفت و گفت:

“می‌دونی… همیشه فکر می‌کردم گوزن‌ها وقتی می‌دوند، دنبال فرارند. اما حالا حس می‌کنم دارن برمی‌گردن، به خودِ واقعی‌شون.”

کای لبخند زد، از اون لبخندهایی که هم خستگی داره، هم امید.

برف نرم روی موهایشان می‌نشست، باشگاه گوزن‌ها دور آتشی کوچک جمع شده بود—نه برای فرار، برای ماندن.

همه به سکوت فکر می‌کردند، به سکوتی که با هم ساخته بودند.

جایی که حتی صدای قلبت، بخشی از موسیقی زمین بود.

و یوکا در دفترش نوشت: “اگر روزی گم شدم، صدای گوزن‌ها را دنبال کن. شاید دوباره پیدا شدم.”»