کتاب مادری که کم داشتم

بعضی از دردها هیچ‌وقت اسم نداشته‌اند، فقط همیشه همراه ما بوده‌اند.
دردِ دیده‌نشدن، شنیده‌نشدن و تنها ماندن در لحظه‌هایی که نیاز داشتیم.
کودکی که یاد می‌گیرد احساساتش مهم نیست، بزرگسالی سردرگم می‌شود.
او مدام دنبال تأیید می‌گردد، اما هیچ‌وقت سیر نمی‌شود.
درونش صدایی هست که می‌پرسد چرا کافی نیستم.
این صدا از جایی خیلی دور می‌آید.
از زمانی که محبت مشروط بود یا اصلاً نبود.
مادری که حضور داشت، اما در دسترس نبود.
یا آن‌قدر درگیر خودش بود که کودک را ندید.
کودک یاد گرفت نیاز نداشته باشد.
یاد گرفت قوی باشد، حتی وقتی شکسته بود.
اما بدن و دل این فراموشی را ثبت کردند.
امروز آن کودک هنوز درون ما زندگی می‌کند.
و فقط می‌خواهد یک‌بار شنیده شود.
همین شنیده‌شدن، آغاز درمان است.