کتاب فانوس خاطرات گم شده

«فانوس روی میز بود، خاموش و آرام، مثل تکه‌ای از شب که جا مانده بود.

دختر دستش را روی آن کشید و حس کرد گرمایی زنده زیر پوست فلز جریان دارد.

وقتی روشنش کرد، نورش شکل خاطره داشت نه روشنایی.

در شعاع کمرنگ فانوس، چهره‌هایی دیده شد؛ لبخند پدر، صدای مادر، و خنده‌ای که سال‌ها پیش میان باران گم شده بود.

اما مگر خاطره‌ها نباید خاموش بمانند؟

او فهمید فانوس فقط نور نمی‌دهد، بلکه چیزهایی را زنده می‌کند که از دل زمان بیرون افتاده‌اند.

دلش لرزید؛ می‌خواست فرار کند، اما نمی‌توانست.

نور آرام آرام بزرگ شد، و ناگهان انگار خودش را در گذشته دید، جایی بین نوری که رو به خاموشی می‌رفت و دلی که دوباره روشن شده بود…

فانوس هنوز می‌سوخت.

و شاید بعضی چیزها با روشنایی فراموش نمی‌شوند، بلکه تازه به یاد می‌آیند.»