کتاب رستاخیز

نخلیودوف با خودش فکر کرد: چطور ممکنه؟ چطور من تونستم این‌قدر بی‌تفاوت باشم؟ کاتوشا، اون دختر پاک و سرزنده، حالا به خاطر جنایتی که من بذر اولیه‌اش رو در زندگی‌اش کاشتم، توی این دخمه‌ی سیاه و متعفن افتاده. همه‌چیز، از اون نگاه وحشت‌زده‌اش توی دادگاه تا حرف‌هایی که درباره‌اش می‌زدن، مثل خنجری به قلبم فرو می‌رفت.

انگار تمام این سال‌ها که فکر می‌کردم دارم زندگی‌ام رو با افتخار و پاکی می‌گذرونم، فقط یه نمایش مسخره بوده. من با خودم گفتم: نه، دیگه نمی‌شه به این زندگیِ نکبت‌بار ادامه داد. باید برگردم، باید رستاخیز کنم؛ نه برای اون، بلکه برای نجات روحِ خودم از این زندانِ بزرگتری که توش اسیرم. اون‌جا، در کنارِ کاتوشای رنج‌کشیده، شاید بشه دوباره معنای واقعیِ عشق و بخشش رو فهمید…