کتاب بادیگارد

من قرار نبود دیده شوم.
کارم این بود که در سایه بمانم.
حواسم به خطر باشد، نه به احساس.
اما بعضی آدم‌ها ناخواسته دیوارها را پایین می‌آورند.
هرچقدر سعی کردم فاصله‌ام را حفظ کنم، سخت‌تر شد.
او فکر می‌کرد به محافظ نیاز ندارد.
من می‌دانستم اشتباه می‌کند.
شب‌ها گوش به کوچک‌ترین صدا تیز می‌کردم.
روزها نقش آدمی عادی را بازی می‌کردم.
مرز بین حرفه‌ای بودن و انسانی بودن تار می‌شد.
احساسات جایی برای اجازه گرفتن ندارند.
ترس داشتم، نه از خطر، بلکه از وابستگی.
برای اولین بار دلم می‌خواست محافظت شوم.
نه با اسلحه، بلکه با اعتماد.
و این، خطرناک‌ترین مأموریت من بود.